Harmonizimit i legjislaturës me Acquis Communautaire

paraqet një nga sfidat kryesore për shtetet kandidate

për anëtarësim në BE, duke përfshirë ato që aspirojnë t’i

bashkohen BE-së në vitet që po vijnë apo të ashtuquajturat

vendet e Ballkanit perëndimor. Në anën tjetër, harmonizimi

i legjislaturës është një nga tri kriteret kryesore

për anëtarësim në BE apo të ashtuquajtuart Kriteret e Kopenhagës

(1993). Në qershor të vitit 2003, në samitin e

Selanikut prapë u rikonfirmua perspektiva e anëtarësimit

në BE e shteteve të Ballkanit perëndimor, duke përfshirë

Kosovën. Megjithëkëtë, status i pazgjidhur i Kosovës

mbetet një nga pengesat kryesore që në një mënyrë e

parandalon avancimin e marrëdhënieve mes Kosovës

dhe BE-së dhe krijon vështirësi shtesë lidhur me harmonizimin

e legjislaturës me Acquis communautaire. Termi

Acquis communautaire, është përdorur për herë të parë

në një mendim të Komisionit të BE-së të 1 tetorit 1969,

përkitazi me parashtrimin e kërkesës për anëtarësim nga

Britania e Madhe, Danimarka, Irlanda dhe Norvegjia. Ky

term në mënyrë më të qartë është përdorur në nenin 2

të Traktatit të Bashkimit Evropian, të njohur gjithashtu si

Traktati i Mastrihtit. Thënë më thjesht, Acquis communautaire

do të thotë rregullat që e formojnë kornizën ligjore

funksionale të Komunitetit Evropian.

Në fakt, shikuar nga aspekti juridik, procesi i harmonizimit

të legjislacionit me Acquis Communautaire nuk

paraqet obligim ligjor de jure për Kosovën për sa kohë që

ajo nuk është anëtare e BE-së dhe nuk ka marrëdhënie

kontraktuale me Bashkimin Evropian. Megjithatë, cikli i

tanishëm i miratimit të ligjeve dhe të akteve nënligjore

kërkon vërtetimin e përputhshmërisë së tyre me Acquis

Communautaire. Dokumenti i vërtetimit lëshohet nga

Agjencia për integrime evropiane dhe nga Zyra e kryeministrit.

Harmonizimi i legjislaturës me Acquis communautaire,

në mes të tjerash, do të thotë miratimin e normave juridike

të Acquis communautaire në legjislaturën e vendit.

Miratimi nuk nënkupton procesin mekanik, me fjalë të

tjera nuk është një përafrim tekstual i tekstit ligjor, por një

përafrim standardesh. Ekzistojnë tri lloje të harmonizimit:

a. harmonizim i plotë; b. harmonizimi i pjesshëm; c. harmonizimi

nuk aplikohet. Forma e tretë është e vlefshme

për çështjet që nuk hyjnë nën juridiksionin e institucioneve

të BE-së, ndërsa forma e dytë i përfshinë çështjet që

pjesërisht hyjnë nën juridiksionin e institucioneve BE-së.

Njëkohësisht me procesin e harmonizimit, të gjitha

vendet kandidate duhet të përkthejnë në gjuhët e tyre

shtetërore tërë Acquis communautaire, e cila përafërsisht

i ka 95.500 – 105.000 faqe. Përkthimi është parakusht për

anëtarësim në BE, dhe vendet duhet që vet t’i paguajnë

shpenzimet e përkthimit. Për shembull, për vitin 2005

Kroacia ka shpenzuar 1 milion euro, ndërsa IRJM-ja19 -

rreth 360 mijë euro. Metodologjia e përkthimit ngërthen

krijimin e Njësisë për Përkthim dhe Bashkërendim (NJPB)

dhe gjithashtu parasheh përkthime që bëhen jashtë kësaj

Njësie. Pas përkthimit, teksti revidohet nga ekspertët

gjuhësor dhe nga juristët me njohuri të gjuhëve të huaja,

si dhe më pastaj futet në bazën e të dhënave të dhënë

nga TAIEX –i dhe i komunikohet Komisionit të BE-së.

Mirëpo në rastin e Kosovës ekziston mundësia e zvogëlimit

të dukshëm të shpenzimeve të përkthimit përmes një

marrëveshjeje të mundshme mes Kosovës, IRJM-së dhe

Shqipërisë. Në bazë të Marrëveshjes së Ohrit, IRJM-ja është

po ashtu e obliguar që ta përkthejë Acquis communautaire

në gjuhën maqedone dhe në atë shqipe. Përveç

kësaj marrëveshjeje, Kosova, IRJM-ja dhe Shqipëria fillimisht

duhet të hartojnë një fjalorth të përbashkët që do

të njësoj të kuptuarit juridik të termeve. Gjithashtu nuk

duhet të harrojmë se në bazë të propozimit të Ahtisarit,

serbishtja është po ashtu gjuhë zyrtare në Kosovë. Andaj,

Kosova duhet të shqyrtojë gjithashtu arritjen e një marrëveshjeje

me Serbinë lidhur me përkthimin e Acquis

communautaire në gjuhën serbe.

http://www.kosovo.undp.org/repository/docs/newletter_SHQIP.pdf