Sommerzitt
Getrankt vùm Raje, verwehnt dùrich d’Sonne,
Stràhle d’Beim ùn d’Màdde enn ähre Pràcht.
Sogàr d’Hecke, wie sich dùcke,
Glauwe dàss jetzt s’Lawe làcht.
S’Frejohr het d’Nàtür duen wegge,
De Sommer gebt jetzt d’Energie,
De Beim, fer en de Hemmel stregge,
Ùn de Blueme zue ähre Fàntàsie.
Fresch entweche üss de Kendheit,
Esch de Mensch jetzt voller Kràfft.
Met Zwànzig blied a Ewigkeit,
Dàss er dreimt ùn Neiss erschàfft.
Gebb dinne Blueme Wàsser,
Ùn dinne Kender Muet.
A Platz’l àm a Fanschder,
A Wort wie Gueddes duet.
Wàchse duen se salwer,
Verlicht net wie dü wet.
Schenk’ne trotz dem dinn Vertreue
Wie’s uns unser Herrgott gebt.
RUBY Georges